دوسـ ـت دارم َش!

مثل دانـــه ای که نور را

   مثل مزرعه ای که باد را

            مثل زورقی که موج را

یا پرنده ای که اوج را..

                         دوسـ ـت دارمش!

                                                                 "فــروغ"

پ.ن: پی نوشت ِسوم ِ پستِ قبل همچنان جدیست..

    و باز زانو زده در برابر تو ...

ب.ن: هنوز وقتی بارون ، تو کوچه می باره ...دلم غصه داره، دلم بی قراره... نه شب عاشقانه ست، نه رویا قشنگه... دلم بی تو خونه، دلم بی تو تنگــــــه...

ب.ن: تنـ ـها تر از آنی هستم که فکر می کردم...  باید دوباره فکر کنم..

ب.ن:شاید در  ِاین خانه بسته شود ..

ب.ن:رفته بودم سر حوض/ تا ببینم شاید، عکس تنهایی خود را در آب/ آب در حوض نبود... ماهیـ ـان می گفتند، هیچ تقصیر درختان نیست!    به در َک راه نبردیم به اکسیژن آب / برق از پولک ما رفت که رفت.. ولی آن نور درشت/ عکس آن میخک قرمز در آب، که اگر باد می آمد دل او ، پشت چین های تغافل می زد ؛چشم ما بود، روزنی بود به اقرار بهشت... تو اگر در تپش باغ خـ ـدا را دیدی، همتی کن، و بگو ماهی ها، حوضشان بی آب است.....

امروز هم هوا به همان دیروزی ست

دل گرفته

کم رنگ

کم تو

کم که بیارم ات اما

آویزان کلمه ها می شوم

خلقَ ت می کنم هِی..

همین جوری گوشه ی کلاس، گوشه ی ماشین، گوشه ی کاغذ برای خودم

تو را می شود اما

می شود هی جمله جمله دوسـ ـت ات داشت

بی مکث

بی وقفه

مدام ...

کاش دستانم آنقدر بزرگ بود که

می توانست چشمان فردا را بگیرد.

یا تو را بلند کند

و جایی ببرد که آسمانَ ش برای لبخند تو ببارد

یا...

نمی دانم، آنقدر کوچک بود، که بی هیچ خجالتی

اشک هایت را پاک می کرد

بی آنکه ردی بگذارد.

کاش..

کاش، دست هایم اینقدر خالی نبود..

(+)

همه ی ما کودکانی هستیم

که نکشیدیم،

نکشیدیم خطی روی دیوارهای سفید اتاق

و پنهان کردیم،

پنهان کردیم چیزی در مشت عرق کرده مان...

+ مبارک..

زخم

     یعنی

           خنجری شاید فرود آمده باشد

                                               شاید،

                 دستی شاید به خون نشسته باشد

                                                   شاید...

            برای من اما

                          زخم یعنی

                                   دارم درد می کشم...

+ کامران رسول زاده

سخت گره خورده ایم...یار

                  همسوی تَر، بیا..

                                          در رنجم!..

خش خش برگی که درد می کند باشد برای سلام!

ترانه ی بهار را که می نگاشتیم یادت هست فقط برگ های سبز تصویر می شدند؟!

حلا باید برای پاییز هم ترانه بگوییم!!برگ ها یکی یکی عاشق می شوند و می ریزند و فرو ریختن سهم کوچک عاشق از دلتنگی ست..

قول بده! قول بده دور از ریشه هم که شدی، عشق را لابلای برگهای له شده گم نکنی..

که نکند که بوی باران و افتادن معصومانه ی برگ ها تو را یاد هیچ عاشقانه ای نیاندازد!!

قول که می دهی...؟!

پ.ن: رفتن تو، شد شروع پاييز..

خداحافظ مشكاتيان..